Hierdie post is bedoel vir almal wat vir Chris Erasmus geken het.

Enige vorm van verwyt, veral selfverwyt, is ‘n baie onproduktiewe emosie, omdat dit gebaseer is op die hoop dat daar iets verander kan word aan die hede deur te tob oor iets in die verlede. Dis belangrik om eerstens te besef dat dit nie so werk nie. Chris is dood. Ons kan dit nie verander nie.

In Chris se geval is daar egter nog minder rede vir verwyt, want wat Chris doodgemaak het is niks wat met hom gebeur het nie. Almal wat hom baie goed ken weet dat Chris aan sporadiese depressieaanvalle gely het, en ook dat hy besluit het om dit sonder medikasie te hanteer. Hierdie is ‘n besluit wat ek ten volle respekteer, en ek glo, ten spyte van hoe dinge nou lyk, dat dit die beste ding vir hom was om te doen. Chris se selfstandigheid was vir hom baie belangrik, en ‘n chemiese kruk sou hom daarvan ontneem het, en net slegter laat voel het.

Chris Erasmus, Über-rampokker. Gaan jou geweldig. Die skokgolwe trek verwoestend deur die see van mense wat jou liefhet. Alhoewel ons baie spyt is dat ons jou nie meer vir onsself kan hê nie, is ons vir jou part verlig dat jy verlos is van die monster (alhoewel Dave se ek praat kak). Tot later, my ou vriend.

Written by admin on 17 February 2010
6 Comments »